Encyklopedia objawów chorób - alfabetyczny spis
 
 

Wrzód weneryczny - skąd się bierze?

 

24 kwietnia 2013

|

Kategoria: Choroby weneryczne

 
Wrzód weneryczny - skąd się bierze?

Autor: Esther Seijmonsbergen

Źródło: sxc.hu

Wrzód weneryczny, zwany także wrzodem miękkim bądź szankierem miękkim, jest to choroba zakaźna przenoszona drogą płciową. Głównym czynnikiem tego rodzaju wrzodów są Gram-ujemne pałeczki Ducreya (łac. Haemophilus ducreyi).
Pierwsze objawy pojawiają się od trzech dni do trzech tygodni po stosunku płciowym. Powstaje on w wyniku zarażenia drobnoustrojem – na zewnętrznych narządach płciowych. Zwykle wrzód objawia się w miejscu, w którym doszło do zarażenia. Na początku pojawia się mały niebolesny guzek. Po 24 godzinach rozpada się tworząc wrzód. Jest on zwykle mały z obszarpanymi brzegami. Pod nim znajduje się szarawa wydzielina, która przy próbie usunięcia powoduje krwawienie. W następnym stadium owrzodzenie występuje w grupach i jest bardzo bolesne. W niektórych przypadkach pojawiają się powiększone węzły chłonne w pachwinach.
Gdzie może pojawić się wrzód weneryczny?

U mężczyzn zwykle występuje jeden wrzód i jest on umiejscowiony na napletku, żołędzi, główce penisa, na ujściu cewki moczowej lub na mosznie. U kobiet mogą występować cztery albo więcej wrzodów. Pojawiają się one na zewnętrznych i wewnętrznych wargach sromowych oraz w okolicach odbytu. U kobiet jedynymi objawami są zwykle bóle podczas oddawania moczu oraz współżycia. W trakcie zarażenia wrzodem wenerycznym może wystąpić tzw. dymienica. Pojawia się, gdy obrzęk węzłów chłonnych jest tak duży, że pękają i wydzielają ropę.

Rozpoznanie wrzodu wymaga jedynie zbadania węzłów chłonnych oraz powstałych guzków. Jeśli wrzód jest odmiany miękkiej nie stosuje się w rozpoznaniu morfologii. Jak potwierdzić obecność wrzodu? Po pierwsze należy sprawdzić czy pojawiające się guzki są bolesne. Następnie ważnym faktem jest to, czy mają one granice, czy wręcz przeciwnie – rozmywają się. Potem należy dokładnie sprawdzić czy owe guzki mają podstawę o szarym lub żółto-szarym kolorze. Jeśli tak jest, ważne jest zwrócenie uwagi czy przy podrażnieniu podstawa wrzodu krwawi. Gdy mamy pewność, że mamy do czynienia z wrzodem wenerycznym należy się udać niezwłocznie do lekarza ginekologa.

Wrzód weneryczny występuje przede wszystkim w klimacie subtropikalnym i tropikalnym. Schorzenie to pojawia się częściej u mężczyzn niż u kobiet. Czynnikiem sprzyjającym jest przede wszystkim brak higieny osobistej. Kolejne to zarażenie wirusem HIV czy korzystanie z usług seksualnych. Zwiększone ryzyko zarażenia występuje u osób odbywających bardzo często stosunki płciowe z różnymi partnerami. Czynnikiem zmniejszającym prawdopodobieństwo wrzodu wenerycznego jest obrzezanie u mężczyzn. Wrzód miękki leczy się antybiotykami, zależnie od tego z jakiego regionu pochodzi infekcja.

Leczenie zwykle polega na podaniu jednej silnej dawki antybiotyku. Ostatnie badania wykazują, że wrzód jest odporny na antybiotyki typu ampicylina, streptomycyna czy tetracyklina. Obecnie stosuje się leki zawierające w swoim składzie azytromycynę, ceftriakson, cyprofloksacynę i erytromycynę. Jeśli u pacjenta występuje bardzo duży obrzęk węzłów chłonnych stosuje się odsączanie z nich płynów. Leczenie wrzodu polega także na obserwacji przez 3 miesiące zarówno osoby zarażonej jak i jej partnerów seksualnych.
     
Autor:

Aleksandra Kozłowska
 
 
Tagi: wrzód weneryczny, choroba zakaźna, choroby przenoszone drogą płciową, zarażenie wirusem HIV

Komentarze